غزل «حُر»

_____________________________________________________________________________________

غزل «حُر»

«حُر» می رسد ز ظلمت راه و مُردّد است

او از جنون حادثه ای شوم آمده ست

«حُر» می رسد ز راه و به مولا سلام و بعد،

«من آمدم که راه شما را...!»، و این بد است

روحش شبیه نور خدا، روشن است و پاک

جسمش ولی شبیه شب تیره مُرتد است

مولا به روح روشن او می کند سلام

این مرد سبز، روشن و آیینه مقصد است

فردا عروج می کند او، تا کجا؟ خدا

اکنون اگر به بیعت شیطان مُقید است

بوی بهشت می وزد از روح روشنش

او آسمانی است و ز دنیا مُجرّد است

پایان قصه، حضرت «حُر» یک ستاره است

پایان قصه، مژده ی صبحی مُوید است